Dankzij Luna heb ik een hele weg afgelegd: van klassieke trainingsmethodes, via beloningsgericht werken, naar iets totaal anders: opvoeden vanuit verbondenheid.
Ze zeggen vaak: “Je krijgt niet de hond die je wilt, maar de hond die je nodig hebt.” Voor mij was dat mijn husky Luna. Mijn eerste hond – en alles behalve wat ik verwacht had. Ze was eigenzinnig, onhandelbaar volgens velen, en zelfs op de hondenschool waren we niet welkom.
Omdat veel mensen vaak nog niet goed weten wat nu het verschil is tussen een gedragsmatige benadering of een benadering die gaat over verbondenheid, ik leg het graag even kort uit.
Wat is gedragsmatig trainen?
Wanneer we gedragsmatig gaan trainen of werken met onze honden dan verwachten wij een bepaald beeld van onze hond. Dan willen we onze hond een bepaald gedrag bij brengen door middel van beloningen of correcties. We gaan als het ware de hond willen kneden naar onze behoeftes. Dit kan door bijvoorbeeld een ruk aan de lijn te geven wanneer onze hond trekt of we doen hem/haar een anti blafband aan als ze teveel blaffen of het kan zelfs ook door onze hond af te leiden of te belonen met snoepjes wanneer ze in een moeilijke situatie dreigen te komen.
Wat is opvoeden vanuit verbondenheid?
Wanneer we onze hond benaderen volgens verbondenheid dan kijken we eerder naar wie is die hond nu precies? Wat heeft deze hond precies nodig? Hoe voelt die hond zich in die specifieke situatie?
En de meest belangrijke vraag: Wat kan ik betekenen voor mijn hond als hij/zij het moeilijk heeft?
Het begint altijd bij acceptatie. Iedere hond is een uniek individu met emoties en zijn eigen talenten en kwetsbaarheden. Vanuit die gelijkwaardigheid groeit vertrouwen, en ontstaat een relatie die niet gebaseerd is op macht, maar op verbinding.
Een andere manier van samenleven
We noemen onze hond allemaal graag onze beste vriend, onze kameraadjes die er door dik en dun altijd zijn voor ons.
Toch moeten we hier nuchter naar kunnen kijken. Want we hebben onze hond in eerste plaats voor onszelf, de hond kiest niet zelf waar en bij wie hij precies terecht komt en ze mogen ook zelf de keuze niet maken of ze nu wel bij ons willen blijven of niet.
Als we dus willen dat ze gezond (dit zowel fysiek als mentaal) kunnen ontwikkelen is het dus vooral ONZE taak als verzorger om de juiste nodige omstandigheden hiervoor te gaan creëren.
Ik volgde jaren lang wat er voorgeschreven werd door de maatschappij. Het staat allemaal uitgeschreven hoe we onze hond, ons kind en onszelf moeten vormen en opvoeden naar de normen en waarden van andere mensen.
Zonder dat we het door hebben worden we hierin groot gebracht en doen we blindelings na wat we zien.
Ik heb ook een lange tijd getraind volgens de “correctie” methode waarbij ik een stroplijn gebruikte, daarna schakelde ik over op de “beloningsgerichte” methode en ging ik Luna snoepjes geven voor wanneer zij goed gedrag vertoonde. Ik voelde diep van binnen dat het niet goed zat en ook mijn Luna liet duidelijk blijken dat dit niet ging werken, maar als iedereen het zo doet dan zal dat toch wel de goede manier zijn toch?
Ik ben nu heel dankbaar voor Luna haar doorzettingsvermogen om aan te geven dat het niet OK was want daardoor ben ik blijven zoeken naar iets dat wel werkte voor ons allebei.
Een levenshouding
Opvoeden vanuit verbondenheid is geen methode. Het is een levenshouding. Het verandert niet alleen de band met je hond, maar ook de manier waarop je relaties aangaat met anderen – en met jezelf.
En nu jij: Hoe wil jij de relatie met je hond ervaren? Wil je hem kneden naar verwachtingen van buitenaf, of gun je hem de ruimte om écht zichzelf te zijn?
